Öğrenci Köşesi
ÖĞRENCİ KÖŞESİ
Sanma yalnızlığım kendimden,
Bir çift göz yaktı beni,
Sevemez etti bir başka birini,
Maviliğinde boğdu beni...
Sanma yalnızlığım kendimden,
Bir ufak gülümsemeye aldandı bu saf gönlüm,
Tebessümünü unutmaz oldum,
Tebessüm edemez oldum...
Sanma yalnızlığım kendimden,
Bir sahte bakış yanılttı beni,
Gözlerimi alamaz olmuştum gözlerinden,
Yıktı beni en derinden...
Sanma yalnızlığım kendimden,
Yaşayamaz oldum bir başka aşk,
Sevemez oldum bir başkasını,
Giderken yok ettin adeta yüreğimi...
Sanma yalnızlığım kendimden,
Beni bu hale bir sahtekar getirdi,
Daima yanımda olmaya söz vermişti gözleri,
Onlarda çekti Gitti!
Sanma yalnızlığım kendimden,
Doğamda var bu benim,
Yalnız doğmuşum ben,
Ölürken de olacağım gibi...
Tamer Köksal 12-EA (26.12.2008)
Ağlayan bir palyaçoya döndü ruhum
Kendi ağlarken güldüren
Ağladıkça hıçkırıklara boğulan
Kendi gözyaşları içinde yok olan...
Var olan emekleri saldıraya uğramış
Umarsızca yok edilmiş
Varlığıyla yokluğu bir olmuş
Yok olan bir palyaçoya döndü ruhum...
Varlığımı kimse farkedememişti
Yokluğumu da farketmezlerdi
Yaşadığıma hayat denirse
Evet hayattı belki ama
Yorgun ve yitirilmiş ümitlerle doluydu...
Bir söz vardı unutulmuş
Bir çift kelimeydi hatta
Bir çift dudaktan söylenirdi eskiden
Söylenmez olmuş şimdileri
Şimdileri boş ümitlere kapılır olmuş insanoğlu
Yanlış insanlar peşinde koşar olmuş
Varlıklarını koruyamaz
Korkar olmuşlar...
Bende bu yüzden yok oluyorum ya...
Korkularımdan,hezimetleriminden,yitiklerimden...
Bir çift güzel sözü duymayıp,
Dualarımın kabul olmasını beklemekten...
Tamer Köksal 12-EA (26.12.2008)
Deniz Kenarındaki BANK..
Soğuğu iliklerimde hissediyorum,
Mecburum belki de bu soğuğa.
Isınacak ne bir soba,nede bir palto..
Sarılacağım bir kucak bile yokken,
Yanımda olmasını istediğim kişi,
Çok ama çok uzaklardayken...
Yürürüm sessiz ve karanlık sokaklarda,
Yorulana ve halsiz kalana kadar.
Oturdum deniz kenarında ki bir banka,
Vücudum buz kesmişti o anda.
Ellerim ve ayaklarım bana ait değil sanki,
Kaybediyorum artık kalan benliğimi...
Yağmur yağmaya başladı şimdide,
Kalakaldım;ne yapacağımı bilemeden öylece.
Gözlerimi de açamıyorum artık.
Ölümün sinsi yüzünü hissediyorum sadece,
Martıların kanat çırpışları gömüldü sessizliğe,
Teslim ettim ruhumu deniz kenarındaki bir bankta...
Derya Kurtbunar 12-EA (26.12.2008)
İzler Hala Ruhunda Yara..
Defalarca aşık olamazsın belki,
Zordur birini yüreğinde hissetmek.
Ama defalarca nefret edebilirsin,
Çok kolay çünkü;
Varolan sevgiyi yok etmek...
Gece-gündüz hep düşünürsün,
Yapayalnız sokakların soğuğunda.
Boş boş öylece dalıp uzaklara,
Aşk mı? nefret mi? karar veremeden,
Sadece yakamozları seyredersin..
Gelip geçen zaman kimin umurunda,
Artık ne varsa hayata dair,
Dününde ve yarınında;
Kolay değil uzaklaşmak,
Bıraktığı izler hala ruhunda yara..!!
Derya Kurtbunar 12-D (21.11.2008)
